Ορίζοντες Τέχνης

Η ευθύνη είναι η οπτική της αληθείας... Είθισται, άλλωστε το μηδέν, να αποκαλύπτεται ως σπουδαίον ενέχυρον απείρου, είθισται, οι παράλληλες γραμμές της ισοδυναμίας, να επιτρέπουν την επένδυση στο Εν...  

Είναι μιά ποιητική συλλογή που δηλώνει την απολυτή πίστη στο λευκό, στην ικανότητα του ανθρώπου για άνοδο..

Τι απαίσιο που είναι το σκοτάδιόταν γδύνεται στο φως.Οι κουρτίνες σαγηνεύουν τα μάτια,βελόνες καρφώνονται στο αίμα.Η γη πλανιέται χωρίς ανθοδοχείατην εξοργίζει η βουβαμάρα των ανθέων,σταματά στο δεκαεπτά...τέλος φθινοπώρου.Οι φωνές μεγαλώνουν ,κόκκινες φλόγες τα περιστέρια,ένα σκιάχτρο στο κατάρτιμε βγαλμένα τα μάτιακαρφώνει... διαβάστε περισσότερα»

Άσχετο, αλλά ποτέ μου δεν αγάπησα τους θριαμβευτές. Τους τροπαιούχους. Πάντα με φοβίζει το ποδοβολητό των καβαλάρηδων. Αγάπησα τους μοναχικούς. Τους ορειβάτες. Τους κουρασμένους παλιάτσους. Αγάπησα αυτούς που έχουν ένα στυφό χαμόγελο και ψάχνουν ένα στυφό χαμόγελο και ψάχνουν ένα... διαβάστε περισσότερα»

Κανένας άλλος δεν μπορεί να σε ελευθερώσει. Η όλη ιδέα είναι λανθασμένη. Εσύ έχεις δημιουργήσει τα δεσμά. Πως μπορεί να σε ελευθερώσει κάποιος άλλος; Εσύ είσαι ο μόνος που μπορείς να σπάσεις τα δεσμά σου και να ελευθερωθείς. Εσύ όμως... διαβάστε περισσότερα»

<< Ειναι μερες τωρα που ενα πυκνο πεπλο μου κρυβει τα ματια μου απο τον ζωντανο κοσμο... Ανακαλυπτω την δυστυχια μου βασανιστικα αργα... Εμπρος ας τελειωνουμε.. ενας απο τους δυο ... πρεπει να υποφερει... ας ειμαι εγω... Δεν θελω να... διαβάστε περισσότερα»

ΕΝΩ ΕΣΥ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΕΣ… Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι… Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου… Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός… Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες... διαβάστε περισσότερα»

Το μικρό κοριτσάκι ανέβηκε αργά αργά στην κούνια του άδειου από παιδιά πάρκου. Τα πεσμένα κιτρινισμένα φύλλα από τα γύρω πλατάνια μαζεύονταν στις γωνιές στροβιλιζόμενα από το ψυχρό βοριαδάκι του Νοεμβρίου. Καθώς η μικρή αιωρούνταν νωχελικά, ούτε που καταλαβε ότι... διαβάστε περισσότερα»

Άνεμος δυνατός εφύσηξεμε σήκωσε με ανέβασεψηλά στα απέραντα βουνάδίπλα στον Αητό τον φίλο μου.Κρατήθηκα απ τα φτερά τουκαι είδα όλη την αλήθεια.Τα κτίρια σπιρτόκουτακι’ ότι με τρόμαζε ασήμαντο.Και όσους με πικράνανεσαν μικρά πολύ ανθρωπάκια !…………………Ν. Παπούλας  

Κι όμως, αλήθεια, υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να αγαπάς και να σ’ αγαπούν;Μέσα στην αναρχία του έρωτα, κάπως, κάπου, κάποτε, υπάρχουν δυο ψυχές που συναντιούνται και συντονίζονται.Όλο το σύμπαν αλλάζει θέση ξαφνικά, μόνο και μόνο για να τους... διαβάστε περισσότερα»