Το λεγόμενο«γιδοφάγωμα»του Μεταξά αναφέρεται στην πολιτική του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, η οποία το 1937 κήρυξε έναν ιδιότυπο «πόλεμο κατά της κατσίκας».
Το Ιστορικό Πλαίσιο
Ο Ιωάννης Μεταξάς, επηρεασμένος από τις εισηγήσεις δασολόγων όπως ο καθηγητής Πέτρος Κόντος, πίστευε ότι η ελεύθερη βοσκή των αιγών αποτελούσε τη βασική αιτία της αποδάσωσης και της καταστροφής της ελληνικής υπαίθρου. Με το σύνθημα «Γίδες και δάση δεν συμβιβάζονται», θεσπίστηκε ο Αναγκαστικός Νόμος του 1937, ο οποίος επέβαλε:
- Πλήρη απαγόρευση βοσκής στα ελατοδάση και σε αναδασωτέες ή προστατευόμενες περιοχές.
- Υποχρεωτική σφαγή ζώων που εισέρχονταν σε απαγορευμένες ζώνες.
- Περιορισμό του αριθμού των κοπαδιών σε όλη τη χώρα.
Οι Επιπτώσεις και η Πείνα
Αν και το καθεστώς υποσχέθηκε αποζημιώσεις και παραχώρηση καλλιεργήσιμης γης, η εφαρμογή του μέτρου ήταν βίαιη και οδήγησε στη θανάτωση εκατομμυρίων ζώων (εκτιμήσεις αναφέρουν από 5 έως 6 εκατομμύρια κεφάλια).
Οι συνέπειες για την ελληνική οικονομία και κοινωνία ήταν τραγικές:
- Οικονομική Καταστροφή: Ορεινοί πληθυσμοί που επιβίωναν αποκλειστικά από την κτηνοτροφία έχασαν τη μοναδική πηγή εισοδήματός τους.
- Έλλειψη Τροφίμων: Η δραματική μείωση του κτηνοτροφικού κεφαλαίου στέρησε από την αγορά κρέας και γαλακτοκομικά προϊόντα.
- Προάγγελος της Μεγάλης Πείνας: Όταν ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Κατοχή, η Ελλάδα βρέθηκε ήδη αποδυναμωμένη από αποθέματα τροφίμων. Το «γιδοφάγωμα» θεωρείται από πολλούς ιστορικούς ένας από τους παράγοντες που επιδείνωσαν τις συνθήκες λιμού τα επόμενα χρόνια.
